रुचिरा' या पुस्तकावर प्रसिद्ध झालेल्या एका अभिप्रायामध्ये श्रीमती कमलाबाईंचे वर्णन 'सव्वा लाख सुनांची सासू' असे केलेले होते आणि ते सार्थही आहे. १,२५,००० पेक्षा अधिक प्रतींचा विक्रमी खप झालेल्या या एकमेव मराठी ग्रंथाच्या लेखिका यांनी खरोखरीच सव्वा लाख महिलांना सुगरण बनवलेले आहे, हे आता प्रकट सत्य आहे.

कमलाबाईंचे बालपण दांडेकर घराण्यात कुंडलसारख्या खेडेगावात गेले. त्यांचे शिक्षण जेमतेम प्राथमिक इयत्ता चौथीपर्यंत झाले. विवाह होऊन त्या सांगलीच्या ओगले यांच्या घरात आल्या. आपल्या पाककलानिपुण सासूबाईंकडून त्यांनी पाककलेचे धडे घेण्यास सुरुवात केली. नवनवीन पदार्थ शिकावेत, एखादा पदार्थ बिघडला, मनाजोगता झाला नाही, तर खंत करीत न बसता पुनःपुन्हा तो अधिक चांगल्या रीतीने करून पाहावा, अशीच वृत्ती कमलाबाईंनी बाळगली.

पाककलेच्या आवडीबरोबरच त्यांना इतर कला अवगत होत्या. त्यामुळे चवदार पदार्थांना रंगतदार सजावटीची आणि कलात्मक मांडणीची जोड मिळाली.

यजमानांच्या नोकरीमुळे कमलाबाई मुंबईत स्थिरावल्या आणि त्यांच्या पाककलेला चांगलाच वाव मिळाला. खाद्यपदार्थांच्या नि सजावटीच्या अनेक स्पर्धांमध्ये त्यांना प्रथम क्रमांकाची पारितोषिके नि चषक मिळाले. यामुळे त्यांचा आत्मविश्वास वाढला. त्यांनी सरळ पाककलेचे वर्गच घ्यायला सुरुवात केली. महाराष्ट्रात अनेक ठिकाणी त्यांनी पाककलेचे वर्ग घेऊन हजारो महिलांना सुगरण बनवले, मुंबईच्या एस्. एन्.डी.टी. महाविद्यालयात त्यांनी काही दिवस मार्गदर्शन केले. ऑस्ट्रेलियासारख्या दूरवरच्या देशात जाऊन त्यांनी भारतीय खाद्य-पदार्थांचे प्रात्यक्षिक-वर्ग घेतले. मुंबईतल्या 'एक कलाकार एक संध्याकाळ' या उपक्रमात सत्कारासाठी म्हणून ज्या शंभर कलाकारांची निवड झाली होती, त्यांत कमलाबाईचे नाव सन्मानपूर्वक समाविष्ट केले गेले होते. आकाशवाणी आणि दूरदर्शन या माध्यमांद्वारेही कमलाबाईंनी घरोघरच्या असंख्य गृहिणींशी थेट संपर्क साधलेला आहे, 'रुचिरा'ने तर त्यांचे नाव स्त्रियांच्या जगात सुविख्यात केले आहे. म्हणूनच मराठी पुस्तक प्रकाशक परिषदेने 'रुचिरा'च्या प्रचंड खपाबद्दल त्यांचे कौतुक केले आहे, 'रुचिरा' हा कमलाबाईंच्या अनुभवजन्य ज्ञानाचा, दीर्घ व्यासंगाचा आणि कलासक्त मनाचा एक अत्युच्च स्तंभच आहे.