गुहेत निबिड अंधार होता. शरीरावर भस्म फासलेल्या जटाधारी साधूंना तिथे मौन साधनेत मग्न झालेले बघून रुमी आणि शेखरचा थरकाप झाला. नागा साधूंबद्दल जाणून घेण्याच्या इच्छेने त्यांना तिथे खेचून आणले होते. कोणी साधू ध्यानमग्न होता, कोणी तप करत होता तर कोणी मौन साधना करत आहे असे वाटत होते. बर्फाळ एकांतात हार्ड गोठवणाऱ्या थंडीत हे साधक तप करत होते. लांबलचक जटा डोक्यावर गुंडाळलेल्या होत्या. चेहऱ्यावर रुक्षपणा, क्रोधाच्या लहरीनी आच्छादलेले संपूर्ण अस्तित्व - निर्विकार, तटस्थ, प्रापंचिक गुंत्यापासून मुक्त.

या एकांत विश्वात पाउल टाकण्यापूर्वी कोणीही दोनदा विचार करेल पण ज्याच्या ठायी ध्यास असतो, काही करण्याचा उत्साह असतो, त्याला भीती कसली! काहीतरी वेगळे करण्याचा निग्रह त्या तरुणाच्या चेहऱ्यावर दिसत होता काही क्षणांपूर्वी वाटलेली भीती गायब झाली होती त्या तरुणीचीही निर्धास्त होती ती त्या तरुणाबरोबर, या गिरीकंदरात फिरत असताना चुकलेले ते एखादे प्रेमी युगुल होते का? इथे सामान्य माणसाचे येणे निषिद्ध आहे हे त्यांना ठाऊक नाही का? या तपस्व्यांचे ध्यान भंग करण्याचे काय शासन होऊ शकते याचा यांनी विचार केला आहे का, की काहीतरी शोधण्याच्या ओढीने त्यांना इथे खेचून आणले आहे?

शिवभक्त, शस्त्रधारी नागा साधूंचे जीवन म्हणजे त्यांच्यासाठी एक न सुटलेले कोडे होते. कुंभमेळ्यात नागा साधू हजारोंच्या संख्येने दिसतात आणि अचानक कुठे गायब होतात! कोण असतात नागा साधू, कसे असते त्यांचे जीवन, आणि त्यांना धर्मरक्षक योद्धे का

म्हटले जाते - हे जाणून घ्या या रोचक आणि अत्यंत अभिनव कथनशैलीत लिहिलेल्या कादंबरीतून.